Meertalige sites: indeling, hreflang en vertalen

Elke taal krijgt een eigen adres. Dat kan met een taalcode in het pad, met een subdomein of met een apart domein per land. Voor de meeste bedrijven is een taalcode in het pad de eenvoudigste keuze: één domein, één opgebouwde autoriteit.

Elke pagina verwijst naar zijn tegenhangers in de andere talen, zodat een zoekmachine weet dat het om dezelfde inhoud gaat en de juiste versie toont. Er hoort ook een verwijzing te zijn voor bezoekers die geen van beide talen als voorkeur hebben.

Wat je niet moet doen: bezoekers automatisch doorsturen op basis van hun land of browsertaal. Het gaat vaak mis, het is vervelend voor wie bewust een taal kiest, en het houdt zoekmachines buiten de deur.

Een machinevertaling van je Nederlandse tekst leest voor een Engelse klant als iemand die zijn best doet maar het niet is. Erger nog: de zoekwoorden verschillen per taal, dus een letterlijke vertaling mist precies de termen waarop gezocht wordt.

Beter één taal die klopt dan twee die half zijn. Komt er een tweede bij, behandel die dan als eigen versie met eigen koppen, eigen voorbeelden en eigen vragen — ook als de structuur hetzelfde blijft.

Denk ook aan de details eromheen: datums, valuta, maten, adressen en formulieren die op een ander land zijn ingesteld. Daar struikelt een bezoeker eerder over dan over een stijve zin.

Twee talen betekent twee keer bijwerken. Elke prijswijziging, elke nieuwe dienst en elke aangepaste openingstijd komt dubbel voorbij. Zorg dat de beheeromgeving dat makkelijk maakt, met zichtbaar welke pagina's nog niet vertaald zijn.

Bepaal vooraf wat er gebeurt als een pagina in één taal ontbreekt: verwijs je naar de hoofdtaal of laat je hem weg? Beide zijn verdedigbaar, maar het moet een keuze zijn en geen toeval.

En weeg of je die tweede taal echt nodig hebt. Voor sommige bedrijven levert een goede Nederlandse site met een korte Engelse samenvatting meer op dan twee halve sites.